درحال بارگذاری ...

مداخلات درمانی در سوانح

آوریل 13, 2019 0

http://www.baharps.com/wp-content/uploads/2019/04/مداخلات-درمانی-در-سوانح-2.jpg

مداخلات درمانی در سوانح
روشهاي مداخله در بحران از هر راهبردي كه باشد با افراد و موقعيتهايي سر و كار دارد كه سرعت در آن يك اصل اساسي است. حمايتها و كمكها به افراد بحران زده بايد با سرعت بالا، دقت فراوان با رعايت جوانب احتياط و به موقع باشد. هر نوع درماني كه ارائه ميشود نياز به الحاق، درك، همدلي، شناخت روان پويائيهاي فرد و خانواده و آگاهي از اينكه چگونه افراد درگير شده در بحران، به بحران پاسخ ميدهند دارد.

مديريت درماني پس از وقوع يك سانحه عظيم شامل سه مرحله است:

  • حمایت حاد
  • حمایت فوری
  • درمان‌های پیوسته

در مراحل يك و دو،درمان رويكردي مسئله مدار دارد و بازتاب پاسخ هاي متنوعي است كه افراد در زمان اسيب تجربه مي كنند
در مرحله اول ، هدف شناسايي قربانياني است كه در معرض تداوم علايم هستند. كانون توجه درمانگران حمايت است نه درمان
در مرحله دوم تاكيد بر نيروي شفا بخشي است كه ريشه در رابطه درماني مناسب دارد
در مرحله سوم أصول راهنما بيشتر بر مشكلات مشخصي تاكيد دارند كه در فرد به وجود مي ايند و درمان خاص خود را طلب مي كنند.

به طور کلی ۷۰ درصد افراد با گذشت یک سال از سانحه دچار کاهش علایم و بهبودی می‌شوند. عواملی که موجب تداوم علایم می‌شوند عبارتند: آسیب به خود و خانواده، نیاز به تغییر‌مکان، آسیب و خسارت مادی، سوگواری و بروز حالت‌های تجزیه‌ای در زمان وقوع

در یک مطالعه نشان داده شده که حالت‌های تجزیه‌ای در زمان وقوع سانحه احتمال ایجاد اختلال استرس پس از آسیب را تا ۴ برابر بالا می‌برد. شایع ترین علامت در بحبوحه سانحه تغییر در درک فرد از زمان و اختلال در حافظه فضایی (عدم توانایی در به یاداوردن مکان اشیا و نشانی‌ها)است.

هدف عمده دخالت اولیه در بحران حمایت است نه درمان. اهداف عمده در این مرحله عبارتند از:

  • کاهش فشار روانی
  •  درک واکنشهای رخ داده در افراد
  • کاهش روش‌های مقابله‌ای ناسازگارانه (مانند مصرف مواد مخدر)
  • افزایش آگاهی از این امر که چگونه و چه زمان می‌توان از خدمات بیش‌تر بهره‌مند شد.

زمانی که علایم ملایم بوده و در طول زمانی کمتر از ۴ هفته پس از سانحه مشاهده می‌شوند برخورد مناسب “انتظار هشیارانه” است. در طول یک ماه بعد می‌توان فرد را دوباره دید و اگر اقدام خاصی لازم بود انجام داد.
مداخلات حاد از دقایق اولیه تا چندین روز پس از سانحه را در بر می‌گیرد. هدف آن یافتن افرادی است که نیازمند مداخلات جدی‌تر هستند و همچنین فراهم کردن نیازهای واقعی و ضروری روزمره

درمانگران باید این را بدانند که پاسخ موثر آنها نه برآمده از نقش شفاگر که برخاسته از نقش انسانی است که فراهم‌کننده اسایش، حمایت، اطلاعات سودمند، راهنمایی موثر و کمک مستقیم است.

تشویق به سخن گفتن از آنچه رخ داده و تخلیه روانی و اطلاعاتی در این زمان در روزهای اول سانحه کمک کننده نیست و حتی می‌تواند به تشدید علایم منجر شود. از آنجا که بیش‌تر قربانیان در طول زمان بهبود می‌یابند اقدام به مداخلات جدی‌تر در این مرحله لازم نیست مگر‌آنکه شواهدی دال بر وجود مشکلی باشد که اقدام فوری طلب کند

برای یاری‌دهندگان این خطر وجود دارد که به دام “کمک زیادی” بیفتند و تلاش کنند تا فراتر از آنچه که فرد می‌تواند برای خود فراهم کند به وی عطا کنند. درمانگران نباید رسمی و قراردادی رفتار کنند ظاهر آنها باید شبیه دیگران باشد. از هرچه میان آنها و دیگران فاصله می‌اندازد باید پرهیز کنند. (روپوش، برچسب، اتیکت….)

 

گاهی صرف حضور درمانگران به شکلی آرامش‌بخش کمک کننده است خیلی از قربانیان تمایلی به سخن گفتن ندارند اما می‌توانند از حضور فردی دیگر در کنار خود احساس آرامش کنند.

 

در مرحله میانی مداخله، افرادی هدف قرار می‌گیرند که علایمشان تداوم یافته و نیاز به تثبیت رابطه درمانی دارند تا از شدت گرفتن علایم پیشگیری شود.اینها معمولا افرادی هستند که پیش از این سابقه مشکلات روانپزشکی داشته‌اند یا در حال حاضر علایم متعددی دارند که عملکرد آنها را تحت تاثیر قرار داده و قادر به فراهم کردن منابع حمایت اجتماعی و خانوادگی برای خود نیستند. بر روی افکار و احساسات فرد کار شده و به او یاری می‌شود تا ساختار سازگارانه‌تری به تفکر خود ببخشد. از روش‌های کنترل اضطراب مانند تن‌آرامی می‌تواند استفاده شود.

در افرادی که علایم در آنها تداوم یافته و دخالت‌های بیش‌تری لازم می‌شود درمانگران وارد مرحله سوم درمان می‌شوند در این مرحله است که می‌توان به سراغ تجارب ترسناک و یادآوری خاطرات رفت.

دکتر فیروزآبادی


پاسخ دادن

آدرس ایمیل شما منتشر نمی شود. فیلدهای ضروری نشانه گذاری شده اند *


کلیه حقوق این سایت برای کلینیک روانشناسی بهار محفوظ و هرگونه کپی برداری با ذکر منبع بلامانع میباشد.